تبلیغات
حکمت

عمیق ترین قطعات اوپانیشاد/ لُب و مغز اوپانیشاد

چهارشنبه 7 فروردین 1392  04:01 ب.ظ

نوع مطلب :عمیق ترین قطعات اوپانیشاد/ لُب و مغز اوپانیشاد ،


این قطعه ی اوپانیشاد حقیقتا فوق العاده است، اگه گفته بشه لُب و مغز حکمته خیلی بیراه گفته نشده:


Mandukya Upanishad

The pinnacle of the wisdom of the ancient sages is contained in the terse twelve verses of the Mandukya Upanishad, which outlines the philosophy and practices of the OM mantra. It has been said that the juice of the Vedas is in the Upanishads, and the juice of the Upanishads is in the Mandukya Upanishad.

Verses 1-2 describe the Self and the Absolute.
Verses 3-7 explain the four levels of consciousness.
Verses 8-12 outline the four aspects of AUM.


The Self and the Absolute (1-2):

1) All is OM: Hari Om. The whole universe is the syllable Om. Following is the exposition of Om. Everything that was, is, or will be is, in truth Om. All else which transcends time, space, and causation is also Om.

2) Atman has Four Aspects: All of this, everywhere, is in truth Brahman, the Absolute Reality. This very Self itself, Atman, is also Brahman, the Absolute Reality. This Atman or Self has four aspects through which it operates.


Four Levels of Consciousness (3-7):

3) First is Waking / Gross: The first aspect of Atman is the Self in the Waking state, Vaishvanara. In this first state, consciousness is turned outward to the external world. Through its seven instruments and nineteen channels, it experiences the gross objects of the phenomenal world.

4) Second is Dreaming / Subtle: The second aspect of Atman is the Self in the Dreaming state, Taijasa. In this second state, consciousness is turned towards the inner world. It also operates through seven instruments and nineteen channels, which engage the subtle objects of the mental realm.

5) Third is Deep Sleep / Causal: The third aspect of Atman is the Self operating in the Deep Sleep state, Prajna. In this third state, there is neither the desire for any gross or subtle object, nor any dream sequences. In Deep Sleep, all such experiences have receded or merged into the ground of undifferentiated consciousness. Here, one is filled with the experience of bliss, and can also find the way to clearer knowledge of the two preceding states.

6) Find the Experiencer: The one who experiences all of these states of consciousness is the omniscient, indwelling source and director of all. This one is the womb out of which all of the other emerge. All things originate from and dissolve back into this source.

7) The Fourth Aspect is Turiya: The fourth aspect of Atman or Self is Turiya, literally the fourth. In this fourth state, consciousness is neither turned outward nor inward. Nor is it both outward and inward; it is beyond both cognition and the absence of cognition. This fourth state of Turiya cannot be experienced through the senses or known by comparison, deductive reasoning or inference; it is indescribable, incomprehensible, and unthinkable with the mind. This is Pure Consciousness itself. This is the real Self. It is within the cessation of all phenomena. It is serene, tranquil, filled with bliss, and is one without second. This is the real or true Self that is to be realized.


Four Aspects of AUM (8-12):

8) Those Four are the Same with "A-U-M" and Silence: That Om, though described as having four states, is indivisible; it is pure Consciousness itself. That Consciousness is Om. The three sounds A-U-M (ah, ou, mm) and the three letters A, U, M are identical with the three states of Waking, Dreaming, and sleeping, and these three states are identical with the three sounds and letters. The fourth state, Turiya is to be realized only in the silence behind or beyond the other three.

9) The Sound "A" is Waking / Gross: Vaishvanara is the consciousness experienced during the Waking state, and is A, the first letter of Om. That simple sound of A is first and permeates all other sounds. One who is aware of this first level of reality has fulfillment of all longings and is successful.

10) The Sound "U" is Dreaming / Subtle: Taijasa is the consciousness experienced during the Dreaming state, and is U, the second letter of Om. This intermediate state operates between the Waking and sleeping states, reflecting some qualities of the other two. One who knows this subtler state is superior to others. For one who knows this, knowers of Brahman, the Absolute Reality, will be born into his family.

11) The Sound "M" is Deep Sleep / Causal: Prajna is the consciousness experienced during the state of dreamless, Deep Sleep, and is M, the third letter of Om. It contains the other two, and is that from which the other two emerge, and into they recede or merge. A knower of this more subtle state can understand all within himself.

12) Silence after "A-U-M" is the True Self: The fourth aspect is the soundless aspect of Om. It is not utterable and is not comprehended through the senses or by the mind. With the cessation of all phenomena, even of bliss, this soundless aspect becomes known. It is a state of nondual (advaita) reality—one without a second. This fourth state, Turiya, is the real Self or true Self. One with direct experience of this expands to Universal Consciousness.

نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:جمعه 9 فروردین 1392 | نظرات ()

برچسب ها: حکمت ، اوپانیشاد ، برهمن ، آتمان ، وحدت وجود ، خداشناسی ، خودشناسی ،

فقه و چالش های معاصر(1)

چهارشنبه 7 فروردین 1392  03:44 ب.ظ

نوع مطلب :فقه و چالش های معاصر... ،


بسم الله الرحمن الرحیم

با عرض سلام خدمت دوستان

موضوع این تاپیک همونطور که از عنوانش هم بر می یاد راجع به مشکلات فقه ما در دنیای امروز و شرایط کنونی و همینطور راه حل های اونه، دوستانی که می خوان این بحث رو همراهی کنن با یه روحیه ی سلیم، صادقانه و بدون محافظه کاری و تکلف راجع به مسائلی از این دست در یه چارچوب دینی و نه چارچوبی سکولار، تامل کنن:

آیا اساسا این مطلب رو قبول دارن که فقه ما در روزگار کنونی با چالش ها یا بن بستایی روبرویه یا نه؟ اگه پاسخ مثبته این مشکلات مربوط به چه حوزه هاییه؟

آیا قرائت فقهی رسمی و غالب ما و قبل از اون قرائت رسمی و غالب فلسفه ی فقه و اصول فقه ما در حال حاضر می تونه از پس همه ی این چالش ها یا بن بست ها بر بیاد یا نه؟

اگه پاسختون به سوال قبلی منفیه، برای رفع مشکلاتی که با دیدگاه مشهور فعلی قابل حل نیست چه نوع بازنگری و اصلاحی باید در فقه یا فلسفه و اصول فقه کنونی ما انجام بشه؟


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:پنجشنبه 8 فروردین 1392 | نظرات ()

برچسب ها: فقه ، حقوق ، اصول فقه ، فلسفه فقه ،

آسیب شناسی درون دینی دین و دینداری(1)

چهارشنبه 7 فروردین 1392  03:30 ب.ظ

نوع مطلب :آسیب شناسی درون دینی دین و دینداری... ،


بسم الله الرحمن الرحیم

این تاپیک همونطور که از عنوانش پیداست انشاءالله مجالیه برای آسیب شناسی درون دینی دین و دینداری، انشاءالله که مفید واقع بشه...


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:پنجشنبه 8 فروردین 1392 | نظرات ()

برچسب ها: آسیب شناسی ، دین ، دینداری ،

گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه(7)

جمعه 12 آبان 1391  05:25 ب.ظ

نوع مطلب :گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه ،


حکمت 147:
وَ مِنْ كَلاَمٍ لَهُ ع : لِكُمَیْلِ بْنِ زِیَادٍ النَّخَعِیِّ، قَالَ كُمَیْلُ بْنُ زِیَادٍ:
اءَخَذَ بِیَدِی اءَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیُّ بْنُ اءَبِی طَالِبٍ ع فَاءَخْرَجَنِی إِلَى الْجَبَّانِ فَلَمَّا اءَصْحَرَ تَنَفَّسَ الصُّعَدَاءَ، ثُمَّ قَالَ:
یَا كُمَیْلَ بْنَ زِیَادٍ، إِنَّ هَذِهِ الْقُلُوبَ اءَوْعِیَةٌ فَخَیْرُهَا اءَوْعَاهَا، فَاحْفَظْ عَنِّی مَا اءَقُولُ لَكَ: النَّاسُ ثَلاَثَةٌ: فَعَالِمٌ رَبَّانِیُّ وَ مُتَعَلِّمٌ عَلَى سَبِیلِ النَّجاةِ، وَ هَمَجٌ رَعَاعٌ، اءَتْبَاعُ كُلِّ نَاعِقٍ یَمِیلُونَ مَعَ كُلِّ رِیحٍ، لَمْ یَسْتَضِیئُوا بِنُورِ الْعِلْمِ وَ لَمْ یَلْجَؤُوا إِلَى رُكْنٍ وَثِیقٍ، یَا كُمَیْلُ، الْعِلْمُ خَیْرٌ مِنَ الْمَالِ، الْعِلْمُ یَحْرُسُكَ وَ اءَنْتَ تَحْرُسُ الْمَالَ وَ الْمَالُ تَنْقُصُهُ النَّفَقَةُ وَ الْعِلْمُ یَزْكُوا عَلَى الْإِنْفَاقِ وَ صَنِیعُ الْمَالِ یَزُولُ بِزَوَالِهِ.
یَا كُمَیْلَ بْنَ زِیَادٍ، مَعْرِفَةُ الْعِلْمِ دِینٌ یُدَانُ بِهِ، بِهِ یَكْسِبُ الْإِنْسَانُ الطَّاعَةَ فِی حَیَاتِهِ وَ جَمِیلَ الْاءُحْدُوثَةِ بَعْدَ وَفَاتِهِ وَ الْعِلْمُ حَاكِمٌ وَ الْمَالُ مَحْكُومٌ عَلَیْهِ.
یَا كُمَیْلُ بْنِ زِیادٍ، هَلَكَ خُزَّانُ الْاءَمْوَالِ وَ هُمْ اءَحْیَاءٌ وَ الْعُلَمَاءُ بَاقُونَ مَا بَقِیَ الدَّهْرُ، اءَعْیَانُهُمْ مَفْقُودَةٌ وَ اءَمْثَالُهُمْ فِی الْقُلُوبِ مَوْجُودَةٌ، هَا إِنَّ هَاهُنَا لَعِلْما جَمّا (وَ اءَشَارَ بِیَدِهِ إِلَى صَدْرِهِ) لَوْ اءَصَبْتُ لَهُ حَمَلَةً!
بَلَى اُصِیبُ لَقِنا غَیْرَ مَاءْمُونٍ عَلَیْهِ مُسْتَعْمِلاً آلَةَ الدِّینِ لِلدُّنْیَا، وَ مُسْتَظْهِرا بِنِعَمِ اللَّهِ عَلَى عِبَادِهِ، وَ بِحُجَجِهِ عَلَى اءَوْلِیَائِهِ؛ اءَوْ مُنْقَادا لِحَمَلَةِ الْحَقِّ لاَ بَصِیرَةَ لَهُ فِی اءَحْنَائِهِ، یَنْقَدِحُ الشَّكُّ فِی قَلْبِهِ لِاءَوَّلِ عَارِضٍ مِنْ شُبْهَةٍ، اءَلاَ لاَ ذَا وَ لاَ ذَاكَ؛ اءَوْ مَنْهُوما بِاللَّذَّةِ سَلِسَ الْقِیَادِ لِلشَّهْوَةِ؛ اءَوْ مُغْرَما بِالْجَمْعِ وَ الاِدِّخَارِ، لَیْسَا مِنْ رُعَاةِ الدِّینِ فِی شَیْءٍ اءَقْرَبُ شَیْءٍ شَبَها بِهِمَا الْاءَنْعَامُ السَّائِمَةُ، كَذَلِكَ یَمُوتُ الْعِلْمُ بِمَوْتِ حَامِلِیهِ.
اللَّهُمَّ بَلَى ، لاَ تَخْلُو الْاءَرْضُ مِنْ قَائِمٍ لِلَّهِ بِحُجَّةٍ: إِمَّا ظَاهِرا مَشْهُورا، وَ إِمَّا خَائِفا مَغْمُورا، لِئَلَّا تَبْطُلَ حُجَجُ اللَّهِ وَ بَیِّنَاتُهُ.
وَ كَمْ ذَا وَ اءَیْنَ؟ اءُولَئِكَ وَ اللَّهِ الْاءَقَلُّونَ عَدَدا وَ الْاءَعْظَمُونَ عِنْدَ اللَّهِ قَدْرا، یَحْفَظُ اللَّهُ بِهِمْ حُجَجَهُ، وَ بَیِّنَاتِهِ حَتَّى یُودِعُوهَا نُظَرَاءَهُمْ، وَ یَزْرَعُوهَا فِی قُلُوبِ اءَشْبَاهِهِمْ، هَجَمَ بِهِمُ الْعِلْمُ عَلَى حَقِیقَةِ الْبَصِیرَةِ، وَ بَاشَرُوا رُوحَ الْیَقِینِ، وَ اسْتَلاَنُوا مَا اسْتَوْعَرَهُ الْمُتْرَفُونَ، وَ اءَنِسُوا بِمَا اسْتَوْحَشَ مِنْهُ الْجَاهِلُونَ، وَ صَحِبُوا الدُّنْیَا بِاءَبْدَانٍ اءَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَةٌ بِالْمَحَلِّ الْاءَعْلَى ، اءُولَئِكَ خُلَفَاءُ اللَّهِ فِی اءَرْضِهِ، وَ الدُّعَاةُ إِلَى دِینِهِ، آهِ آهِ شَوْقا إِلَى رُؤْیَتِهِمْ، انْصَرِفْ یَا كُمَیْلُ إِذَا شِئْتَ.
و درود خدا بر او فرمود: (كمیل بن زیاد مى گوید: امام دست مرا گرفت و به سوى قبرستان كوفه برد، آنگاه آه پردردى كشید و فرمود)
اى كمیل بن زیاد! این قلبها ظرفهایى هستند، كه بهترین آنها نگاهدارنده ترین آنهاست، پس آنچه را مى گویم نگاهدار.
1- اقسام مردم (مردم شناسى)؛ مردم سه دسته اند، دانشمند الهى و آموزنده اى بر راه رستگارى و پشه هاى دست خوش باد و طوفان و همیشه سرگردان، كه به دنبال هر سر و صدایى مى روند، و با وزش هر بادى حركت مى كنند، نه از روشنایى دانش نور گرفتند، و نه به پناهگاه استوارى شتافتند.
2- ارزشهاى والاى دانش؛ اى كمیل دانش بهتر از مال است، زیرا علم تو را نگهبان است، و مال را تو باید نگهبان باشى، مال با بخشش كاستى پذیرد اما علم با بخشش فزونى گیرد، و مقام و شخصیتى كه با مال به دست آمده با نابودى مال، نابود مى گردد. اى كمیل بن زیاد! شناخت علم راستین (علم الهى) آیینى است كه با آن پاداش داده مى شود، و انسان در دوران زندگى با آن خدا را اطاعت مى كند، و پس از مرگ، نام نیكو به یادگار گذارد، دانش فرمانروا، و مال فرمانبر است.
3- ارزش دانشمندان؛ اى كمیل! ثروت اندوزان بى تقوا مرده اند گرچه به ظاهر زنده اند، اما دانشمندان! تا دنیا برقرار است زنده اند، بدنهایشان گرچه در زمین پنهان اما یاد آنان در دلها همیشه زنده است.
4- اقسام دانش پژوهان؛ بدان، كه در اینجا (اشاره به سینه مبارك كرد) دانش فراوانى انباشته است، اى كاش كسانى را مى یافتم كه مى توانستند آن را بیاموزند، آرى تیزهوشانى مى یابم اما مورد اعتماد نمى باشند، دین را وسیله دنیا قرار داده، و با نعمتهاى خدا بر بندگان، و با برهانهاى الهى بر دوستان خدا فخر مى فروشند. یا گروهى كه تسلیم حاملان حق مى باشند اما ژرف اندیشى لازم را در شناخت حقیقت ندارند، كه با اول شبهه اى، شك و تردید در دلشان ریشه مى زند، پس نه آنها، و نه اینها، سزاوار آموختن دانشهاى فراوان من نیستند. یا دیگرى كه سخت در پى لذت بوده، و اختیار خود را به شهوت داده است، یا آن كه در ثروت اندوزى حرص مى ورزد، هیچكدام از آنان نمى توانند از دین پاسدارى كنند، و بیشتر به چهارپایان چرنده شباهت دارند، و چنین است كه دانش با مرگ دارندگان دانش مى میرد.
5- ویژگیهاى رهبران الهى؛ آرى! خداوندا! زمین هیچگاه از حجت الهى تهى نیست، كه براى خدا با برهان روشن قیام كند، یا آشكار و شناخته شده، یا بیمناك و پنهان، تا حجت خدا باطل نشود، و نشانه هایش از میان نرود، تعدادشان چقدر؟ و در كجا هستند؟ به خدا سوگند! كه تعدادشان اندك ولى نزد خدا بزرگ مقدارند، كه خدا به وسیله آنان حجتها و نشانه هاى خود را نگاه مى دارد، تا به كسانى كه همانندشان هستند بسپارند، و در دلهاى آنان بكارند، آنان كه دانش، نور حقیقت بینى را بر قلبشان تابیده، و روح یقین را دریافته اند، كه آن چه را خوشگذران ها دشوار مى شمردند، آسان گرفتند، و با آنچه كه ناآگاهانه از آن هراس داشتند انس گرفتند در دنیا با بدنهایى زندگى مى كنند، كه ارواحشان به جهان بالا پیوند خورده است، آنان جانشینان خدا در زمین، و دعوت كنندگان مردم به دین خدایند. آه، آه، چه سخت اشتیاق دیدارشان را دارم، كمیل! هرگاه خواستى بازگرد.


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:جمعه 12 آبان 1391 | نظرات ()

برچسب ها: حضرت علی(ع) ، نهج البلاغه ،

گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه(6)

جمعه 12 آبان 1391  05:24 ب.ظ

نوع مطلب :گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه ،


حکمت 89:
وَ قَالَ ع: إِنَّ هذِهِ الْقُلُوبَ تَمَلُّ كَما تَمَلُّ الْاءَبْدانُ، فَابْتَغُوا لَها طَرائِفَ الْحِكْمَةِ.
و درود خدا بر او فرمود: همانا این دلها همانند بدنها افسرده مى شوند، پس براى شادابى آنها سخنان زیباى حكمت آمیز را بجویید.
 
حکمت 289:
وَ قَالَ ع: مَا اءَكْثَرَ الْعِبَرَ وَ اءَقَلَّ الاِعْتِبَارَ.
و درود خدا بر او فرمود: عبرتها چقدر فراوانند و عبرت پذیران چه اندك.
 
حکمت 384:
وَ قَالَ ع: تَكَلَّمُوا تُعْرَفُوا، فَإِنَّ الْمَرْءَ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ.
و درود خدا بر او فرمود: سخن گویید تا شناخته شوید، زیرا كه انسان در زیر زبان خود پنهان است.
 

نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:جمعه 12 آبان 1391 | نظرات ()

برچسب ها: حضرت علی(ع) ، نهج البلاغه ،

گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه(5)

جمعه 12 آبان 1391  05:23 ب.ظ

نوع مطلب :گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه ،


حکمت 237:
وَ قَالَ ع: إِنَّ قَوْما عَبَدُوا اللَّهَ رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ التُّجَّارِ، وَ إِنَّ قَوْما عَبَدُوا اللَّهَ رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِیدِ، وَ إِنَّ قَوْما عَبَدُوا اللَّهَ شُكْرا فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْاءَحْرَارِ.
و درود خدا بر او فرمود: گروهى خدا را به امید بخشش پرستش كردند، كه این پرستش بازرگانان است، و گروهى او را از روى ترس عبادت كردند كه این عبادت بردگان است، و گروهى خدا را از روى سپاسگزارى پرستیدند و این پرستش آزادگان است.
 
حکمت 70:
وَ قَالَ ع: لا ترَى الْجاهِل إِلا مُفْرِطا أوْ مُفَرِّطا.
و درود خدا بر او فرمود: نادان را یا تندرو مى بینى یا كندرو.
 
حکمت 77:
وَ قَالَ ع: الْحِكْمَةُ ضالَّةُ الْمُؤْمِنِ، فَخُذِ الْحِكْمَةَ وَ لَوْ مِنْ اءَهْلِ النِّفاقِ.
و درود خدا بر او فرمود: حكمت گمشده مومن است، حكمت را فراگیر هر چند از منافقان باشد.
 

نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:جمعه 12 آبان 1391 | نظرات ()

برچسب ها: حضرت علی(ع) ، نهج البلاغه ،

گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه(4)

جمعه 12 آبان 1391  05:22 ب.ظ

نوع مطلب :گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه ،


غرائب کلام، حدیث 9:
و فی حدیثه ع: كُنَّا إِذَا احْمَرَّ الْبَأْسُ اتَّقَیْنَا بِرَسُولِ اللَّهِ، ص، فَلَمْ یَكُنْ اءَحَدٌ مِنَّا اءَقْرَبَ إِلَى الْعَدُوِّ مِنْهُ.
روایتى دیگر از امام (ع)؛ جهاد و شجاعت پیامبر (ص)؛ هرگاه آتش جنگ شعله مى كشید، ما به رسول خدا (ص) پناه مى بردیم، كه در آن لحظه كسى از ما همانند پیامبر (ص) به دشمن نزدیك نبود.
 
حکمت 454:
وَ قَالَ ع: مَا لاِبْنِ آدَمَ وَ الْفَخْرِ؛ اءَوَّلُهُ نُطْفَةٌ وَ آخِرُهُ جِیفَةٌ، لاَ یَرْزُقُ نَفْسَهُ، وَ لاَ یَدْفَعُ حَتْفَهُ.
و درود خدا بر او فرمود: فرزند آدم را با فخرفروشى چه كار؟ او كه در آغاز نطفه اى گندیده، و در پایان مردارى بدبوست، نه مى تواند روزى خویش را فراهم كند، و نه مرگ را از خود دور نماید.
 
حکمت 444:
وَ قَالَ ع: قَلِیلٌ مَدُومٌ عَلَیْهِ، خَیْرٌ مِنْ كَثِیرٍ مَمْلُولٍ مِنْهُ.
و درود خدا بر او فرمود: چیز اندك كه با اشتیاق تداوم یابد، بهتر از فراوان رنج آور است.
 

نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:جمعه 12 آبان 1391 | نظرات ()

برچسب ها: حضرت علی(ع) ، نهج البلاغه ،

گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه(3)

جمعه 12 آبان 1391  05:21 ب.ظ

نوع مطلب :گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه ،


حکمت 135:
وَ قَالَ ع: مَنْ اءُعْطِیَ اءَرْبَعا لَمْ یُحْرَمْ اءَرْبَعا: مَنْ اءُعْطِیَ الدُّعَاءَ لَمْ یُحْرَمِ الْإِجَابَةَ، وَ مَنْ اءُعْطِیَ التَّوْبَةَ لَمْ یُحْرَمِ الْقَبُولَ، وَ مَنْ اءُعْطِیَ الاِسْتِغْفَارَ لَمْ یُحْرَمِ الْمَغْفِرَةَ، وَ مَنْ اءُعْطِیَ الشُّكْرَ لَمْ یُحْرَمِ الزِّیَادَةَ.
وَ تَصْدیقُ ذلِكَ فى كِتابِ اللّهِ تَعالى، قالَ الله فِی الدُّعاء: (ادْعُونِی اءَسْتَجِبْ لَكُمْ) وَ قالَ فِی الاسْتِغْفارِ: (وَ مَنْ یَعْمَلْ سُوءا اءَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللّهَ یَجِدِ اللّهَ غَفُورا رَحِیما) وَ قالَ فی الشَّكْرِ: (لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَاءَزِیدَنَّكُمْ) وَ قالَ فِی التَّوْبَةِ: (إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللّهِ لِلَّذِینَ یَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ یَتُوبُونَ مِنْ قَرِیبٍ فَأُولئِكَ یَتُوبُ اللّهُ عَلَیْهِمْ وَ كانَ اللّهُ عَلِیما حَكِیما).
و درود خدا بر او فرمود: كسى را كه چهار چیز دادند، از چهار چیز محروم نباشد، با دعا از اجابت كردن، با توبه از پذیرفته شدن، با استغفار از آمرزش گناه، با شكرگزارى از فزونى نعمتها.
(و این حقیقت مورد تصدیق كتاب الهى است كه در مورد دعا گفته است: «مرا بخوانید تا خواسته هاى شما را بپردازم.» (قرآن كریم، سوره مومن، آیه 60) در مورد استغفار گفته است: «هر آنكه به بدى دست یابد یا بر خود ستم روا دارد و از آن پس به درگاه خدا استغفار كند، خداى را آمرزش گر و مهربان یابد.» (قرآن كریم، سوره نسا، آیه 110) در مورد سپاس فرموده است: «بى شك اگر سپاسگزارید، نعمت را برایتان مى افزایم.» (قرآن كریم، سوره ابراهیم، آیه 7) و در مورد توبه فرموده است: «تنها توبه را خداوند به سود كسانى عهده دار است كه از سر نادانى به كار زشتى دست مى یابند و تا دیرنشده است باز مى گردند، تنها چنین كسانند كه خداوند در موردشان تجدید نظر مى كند، كه خدا دانا و حكیم است.» (قرآن كریم، سوره نسا، آیه 17))
 
حکمت 333:
وَ قَالَ ع فِی صِفَةِ الْمُؤْمِنِ: الْمُؤْمِنُ بِشْرُهُ فِی وَجْهِهِ، وَ حُزْنُهُ فِی قَلْبِهِ، اءَوْسَعُ شَیْءٍ صَدْرا، وَ اءَذَلُّ شَیْءٍ نَفْسا، یَكْرَهُ الرِّفْعَةَ، وَ یَشْنَأُ السُّمْعَةَ، طَوِیلٌ غَمُّهُ، بَعِیدٌ هَمُّهُ، كَثِیرٌ صَمْتُهُ، مَشْغُولٌ وَقْتُهُ، شَكُورٌ صَبُورٌ، مَغْمُورٌ بِفِكْرَتِهِ، ضَنِینٌ بِخَلَّتِهِ، سَهْلُ الْخَلِیقَةِ، لَیِّنُ الْعَرِیكَةِ، نَفْسُهُ اءَصْلَبُ مِنَ الصَّلْدِ، وَ هُوَ اءَذَلُّ مِنَ الْعَبْدِ.
و درود خدا بر او در توصیف مومن فرمود: شادى مومن در چهره او، و اندوه وى در دلش پنهان است، سینه اش از هر چیزى فراخ تر، و نفس او از هر چیزى خوارتر است، برترى جویى را زشت، و ریاكارى را دشمن مى شمارد، اندوه او طولانى، و همت او بلند است، سكوتش فراوان، و وقت او با كار گرفته است، شكرگزار و شكیبا و ژرف اندیش است، از كسى درخواست ندارد و نرم خو و فروتن است، نفس او از سنگ خارا سخت تر اما در دیندارى از بنده خوارتر است.
 
حکمت 312:
وَ قَالَ ع: إِنَّ لِلْقُلُوبِ إِقْبَالاً وَ إِدْبَارا، فَإِذَا اءَقْبَلَتْ فَاحْمِلُوهَا عَلَى النَّوَافِلِ، وَ إِذَا اءَدْبَرَتْ فَاقْتَصِرُوا بِهَا عَلَى الْفَرَائِضِ.
و درود خدا بر او فرمود: دلها را روى آوردن و نشاط، و پشت كردن و فرارى است، پس آنگاه كه نشاط دارند آن را بر انجام مستحبات وادارید، و آنگاه كه پشت كرده بى نشاط است، به انجام واجبات قناعت كنید.
 

نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:جمعه 12 آبان 1391 | نظرات ()

برچسب ها: حضرت علی(ع) ، نهج البلاغه ،

گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه(2)

جمعه 12 آبان 1391  05:20 ب.ظ

نوع مطلب :گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه ،


حکمت 54:
وَ قَالَ ع: الْقَنَاعَةُ مَالٌ لاَ یَنْفَدُ.
و درود خدا بر او فرمود: قناعت مالى است كه پایان نمى پذیرد.
 
حکمت 296:
وَ قَالَ ع: إِنَّ الْمِسْكِینَ رَسُولُ اللَّهِ فَمَنْ مَنَعَهُ فَقَدْ مَنَعَ اللَّهَ، وَ مَنْ اءَعْطَاهُ فَقَدْ اءَعْطَى اللَّهَ.
و درود خدا بر او فرمود: نیازمندى كه به تو روى آورده فرستاده خداست، كسى كه از یارى او دریغ كند، از خدا دریغ كرده، و آن كس كه به او بخشش كند، به خدا بخشیده است.
 
حکمت 86:
وَ قَالَ ع: مَنْ اءَصْلَحَ ما بَیْنَهُ وَ بَیْنَ اللَّهِ اءَصْلَحَ اللَّهُ ما بَیْنَهُ وَ بَیْنَ النَّاسِ، وَ مَنْ اءَصْلَحَ اءَمْرَ آخِرَتِهِ اءَصْلَحَ اللَّهُ لَهُ اءَمْرَ دُنْیاهُ، وَ مَنْ كانَ لَهُ مِنْ نَفْسِهِ واعِظٌ كانَ عَلَیْهِ مِنَ اللَّهِ حافِظٌ.
و درود خدا بر او فرمود: كسى كه میان خود و خدا اصلاح كند، خداوند میان او و مردم را اصلاح خواهد كرد و كسى كه امور آخرت را اصلاح كند، خدا امور دنیاى او را اصلاح خواهد كرد، و كسى كه از درون جان، واعظى دارد، خدا را بر او حافظى است.
 

نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:جمعه 12 آبان 1391 | نظرات ()

برچسب ها: حضرت علی(ع) ، نهج البلاغه ،

گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه(1)

جمعه 12 آبان 1391  05:17 ب.ظ

نوع مطلب :گلچین چند حکمت زیبا از نهج البلاغه ،


بسم الله الرحمن الرحیم
عرض سلام و احترام خدمت همه ی دوستان
عید غدیر رو به همه ی دوستان تبریک عرض می کنم


حکمت 34:
وَ قَالَ ع: اءَشْرَفُ الْغِنَى تَرْكُ الْمُنَى.
و درود خدا بر او فرمود: بهترین بى نیازى ترك آرزوهاست.
 
حکمت 87:
وَ قَالَ ع: عَجِبْتُ لِمَنْ یَقْنَطُ وَ مَعَهُ الاِسْتِغْفارُ.
و درود خدا بر او فرمود: در شگفتم از كسى كه مى تواند استغفار كند و ناامید است.
 
حکمت 249:
وَ قَالَ ع: یَا كُمَیْلُ، مُرْ اءَهْلَكَ اءَنْ یَرُوحُوا فِی كَسْبِ الْمَكَارِمِ، وَ یُدْلِجُوا فِی حَاجَةِ مَنْ هُوَ نَائِمٌ، فَوَ الَّذِی وَسِعَ سَمْعُهُ الْاءَصْوَاتَ مَا مِنْ اءَحَدٍ اءَوْدَعَ قَلْبا سُرُورا إِلا وَ خَلَقَ اللَّهُ لَهُ مِنْ ذَلِكَ السُّرُورِ لُطْفا، فَإِذَا نَزَلَتْ بِهِ نَائِبَةٌ جَرَى إِلَیْهَا كَالْمَاءِ فِی انْحِدَارِهِ حَتَّى یَطْرُدَهَا عَنْهُ كَمَا تُطْرَدُ غَرِیبَةُ الْإِبِلِ.
و درود خدا بر او فرمود: اى كمیل! خانواده ات را فرمان ده كه روزها در به دست آوردن بزرگوارى، و شبها در رفع نیاز خفتگان بكوشند، سوگند به خدایى كه تمام صداها را مى شنود، هر كس دلى را شاد كند، خداوند از آن شادى لطفى براى او قرار دهد كه به هنگام مصیبت چون آب زلالى بر او باریدن گرفته و تلخى مصیبت را بزداید چنانكه شتر غریبه را از چراگاه دور سازند.

(شماره ی حکمت ها و ترجمه از نسخه ی مرحوم دشتی)


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:جمعه 12 آبان 1391 | نظرات ()

برچسب ها: حضرت علی (ع) ، نهج البلاغه ،

پاسخی به مخالفان فلسفه(2)

پنجشنبه 11 آبان 1391  10:00 ب.ظ

نوع مطلب :پاسخی به مخالفان فلسفه... ،


یکی از دوستان در قسمت نظرات فرموده بودند:

«بنام خدا سلام قیاس شما درست نیست چون حد وسط درش رعایت نشده ببینید فلسفه عقل است
از عقل گریزی نیست پس از فلسفه گریزی نیست
در صورتی که فلسفه عقل نیست فلسفه از عقل یا بهتر بگیم وهم استفاده میکنه اما خود عقل نیست چون در عقل تفاوت وجود ندارد اما در فلسفه تفاوت ارا وجود دارد که کاملا این دو رای مخالف هم هستند !»

میشه مطلب رو اینطور تقریر کرد که فلسفه مستلزم عقل ورزی خاصیه که از این عقل ورزی خاص گریزی نیست...

یه نکته رو هم عرض کنم و اون اینکه خود من در تحلیل نهایی از عقل ورزی حکمی ای دفاع می کنم که شبیه عقل ورزی مورد نظر رویکرد سنت گراییه، بر همین اساس هم به عقل ورزی مدرن نقد دارم...


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:جمعه 12 آبان 1391 | نظرات ()

برچسب ها: فلسفه ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(37)(پست آخر)

جمعه 23 تیر 1391  12:04 ق.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


در این تاپیک ما در بحث از نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی مثل حکمت و رحمت و عدل و... ابتدا راجع به معنای عرفی اختیار صحبت کردیم و اون رو نقد کردیم، بعد به بحث معنای درست اختیار و اقسام اون پرداختیم و در مرحله ی بعد به واسطه ی بحث انسان های شقی وارد بحث شرور شدیم و در چند مرحله به تبیین شرور پرداختیم. بطور کلی سعی شد مباحث مهم در این باره طرح بشه، اگه نکته ی مهمی از قلم افتاده باشه که طرح اون ضروری باشه انشاالله در ادامه و یا به شکل ویرایش پست های قبلی اونو می یارم...


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(36)

جمعه 16 تیر 1391  09:54 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


پست 35 در تکمیل پست 34 اومده، در
پست 34 با تفصیلی که اومد توضیح دادیم که براساس یه تقریر از نگاه کل نگرانه آنچه که حقیقتا منسوب به حق تعالی است یکی کل عالم به عنوان یه کل واحد، یکپارچه، و بهم پیوسته است، دیگری هر یک از مراتب طولی عالمه، البته هر یک از این مراتب(مثلا عالم طبیعت) باید به عنوان یه کل واحد، یکپارچه، و بهم پیوسته لحاظ بشن، و دیگری انسان کامله.(بطور کلی هر چیزی که به نحوی مظهر اسم جامع الله باشه، مثلا میشه دو مرتبه ی طولی عالم رو با هم لحاظ کرد و به حق تعالی نسبت داد و...)، در این نگاه مثلا یه امر شر در عالم طبیعت نه بصورت تک و برکنار از بقیه ی اجزای عالم یا برکنار از بقیه ی اجزای عالم طبیعت، بلکه از این جهت که جزئی از کل عالم یا جزئی از عالم طبیعته منسوب به حق تعالی است...

در پست 35 بهم پیوستگی و ملازمه ی اجزای هر زیرمجموعه ای از مجموعه ی اجزای عالم روشن شده، بر این اساس در هر عالمی که در اون با شرور مواجه باشیم(مثلا عالم طبیعت) صرف نظر کردن از یه جزء، مثلا یه امر شر، ولو خیلی کوچک و ناچیز باشه، به قیمت حذف کل اون عالم و اصلا کل عالم تموم میشه...

در مباحث قبلی روشن شد که بعد از بحث خالق مستقل نداشتن شرور، وقتی صحبت از امر شر می کنیم بطور کلی منظورمون اون موجودیه که گرفتار شره، از این جهت که گرفتار شره، مثلا انسانی که گرفتار یه رنج خاصه، از این جهت که گرفتار اون رنج خاصه...

یه نکته ی دیگه که باید مدنظر باشه محدودیت های ذاتی عالمیه که گرفتار شره، مثلا عالم طبیعت، در عالم طبیعت یه سری محدودیت هایی وجود داره که قابل انفکاک از اون نیست، مثلا موجودات عالم طبیعت خیلی از کمالاتشون رو به نحو بالفعل ندارن و هر کدوم در پی کمال خاص خودشون هستند از طرف دیگه مسائلی مثل محدودیت امکانات و... بعضا باعث تزاحم و برخورد اونا با همدیگه میشه، یا مثلا یه انسان رو در نظر بگیرید، بدن این انسان یه نحوه چینش و ترکیب خاصی داره که قابلیت دریافت روح انسانی و اتحاد با اون رو فراهم می کنه، در اثر تغییرات خاصی که در این عالم هست این بدن رو به زوال می ذاره و بالاخره اون ترکیب به مرحله ای می رسه که دیگه قابلیت اتحاد با روح انسانی رو از دست میده و...

براساس حکمت و رحمت الهی آنچه از عوالم که بهتر از این عالم و مقدور بوده در جای خودش و به نوبه ی خودش تحقق یافته، اگه بخوایم این عالم بهتر از وضع فعلی باشه چنین چیزی یا به این منجر میشه که دیگه این عالم این عالم نباشه و اصلا نظام دیگه ای باشه، چنین چیزی یه عالم شریف تره که همونطور که گذشت عوالم شریف تر از این عالم که مقدور بودن به نوبه ی خودشون ایجاد شدن، ممکنه کسی بگه حالتی رو فرض کنید که بهتر شدن این عالم منجر به دگرگونی کلی و تغییر نظام و... نشه(اگه اصلا چنین چیزی ممکن باشه) مثلا یه شر خیلی کوچیک رو از این عالم حذف کنیم، با توجه به مباحث قبلی روشنه که چنین چیزی به حذف کل عالم طبیعت(و اصلا حذف کل عالم) منجر میشه، دیگه اینکه باز بنا به حکمت و رحمت الهی اگه چنین امکانی بود حتما محقق می شد، با تغییراتی پاسخ ها به شق دوم رو میشه برای شق اول هم باز تقریر کرد...

خلاصه الان ما هستیم و عالمی که خیر اون بیشتر از شرشه، و در اون به هیچ عنوان از یه شر کوچیک هم نمیشه صرف نظر کرد، صرف نظر کردن از خیر کثیر بخاطر شر قلیل با حکمت و رحمت الهی در تعارضه و بنا به حکمت و رحمت الهی چنین عالمی تحقق پیدا می کنه...

در مطالب قبلی ما برای عالمی که گرفتار شره عالم طبیعت رو مثال می زدیم، روشنه که به جز بعضی تبیین ها که اختصاصی عالم طبیعت بود کل مطالبی که در تبیین بحث شرور گذشت برای هر عالمی که گرفتار شر باشه صادقه، مثلا مرتبه ای از عالم مثال قوس صعود که شامل جهنمه(و البته همینطور شامل بهشت مثالی متناسب با اون مرتبه است) که نسبت اون با عالم طبیعت روشنه، تطبیق اون تبیین بر چنین عوالمی(بصورت جدا یا به همراه عالم طبیعت یا اصلا به عنوان جزیی از کل عالم آفرینش) کار ساده ایه و من اون رو به خود دوستان واگذار می کنم...

بنا به حکمت و رحمت الهی از بین عوالم ممکن، همین عالم فعلی بهترین عالم ممکنه و بهتر از اون ممکن نیست...


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(35)

جمعه 9 تیر 1391  10:28 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


در دنباله ی مباحث قبلی باید چند تا نکته رو مد نظر داشت. فرض کنید علت تامه ای چند تا معلول داشته باشه، مثلا مثل شکل پایین دو تا معلول داشته باشه:




با توجه به مطالب بالا وقتی یکی از معلول های علت واحد حاضر باشه، اون یکی معلول هم باید بالضروره حاضر باشه. با تحلیلی شبیه تحلیل بالا، بنا به وجوب علی و معلولی وقتی علت تامه حاضر نباشه معلول اون هم بالضروره نباید حاضر باشه و برعکس وقتی معلول حاضر نباشه علت تامه ی اون هم بالضروره نباید حاضر باشه. براین اساس باز شبیه الگوی بالا وقتی معلول الف حاضر نباشه معلول ب هم بالضروره نباید حاضر باشه و برعکس. خلاصه وقتی یکی از معلول ها حاضر نباشه دیگری هم بالضروره نباید حاضر باشه و حذف یکی از اونا به قیمت حذف اون یکی دیگه تموم میشه. همه ی اجزای مجموعه ی عالم در نهایت معلول حق تعالی(به عنوان سرسلسله ی علل هستی بخش) هستند و با توجه به مطلبی که گذشت بهم پیوستگی اونا و ملازمه ی اونا نسبت به همدیگه روشنه، در مورد اجزای یه مرتبه ی کلی عالم(مثلا عالم طبیعت) و بطور کلی هر زیرمجموعه ای از مجموعه ی اجزای عالم هم مطلب از همین قراره...



نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:یکشنبه 11 تیر 1391 | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(34)

جمعه 2 تیر 1391  11:24 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


در تبیین شرور یکی از مباحث مهم بحث نگاه کل نگرانه در برابر نگاه جزءنگرانه است، بطور کلی این بحث نگاه کل نگرانه بحث مهمیه و بعضی از مباحث مهم متوقف بر اونه.


در یه تقریر از نگاه کل نگرانه آنچه که حقیقتا منسوب به حق تعالی است یکی کل عالم به عنوان یه کل واحد، یکپارچه و بهم پیوسته است، به یه معنا میشه گفت کل عالم مظهر تفصیلی اسم جامع الله است، اسم الله اسمیه که همه ی اسما رو در خودش یکجا داره.

دیگری انسان کامله، انسان کامل مظهر اجمالی اسم جامع الله است، تعبیر تفصیلی و اجمالی به خاطر اینه که در عالم با اشیا متکثر و متعدد و اجزا پراکنده ای روبروییم در حالیکه در انسان کامل این نحوه تکثر و تشتت در کار نیست.

و دیگری هر یک از مراتب طولی عالمه که بحثش در پست قبلی گذشت، البته هر یک از این مراتب(مثلا عالم طبیعت) باید به عنوان یه کل واحد، یکپارچه و بهم پیوسته لحاظ بشن، باز به یه معنا میشه گفت هر یک از مراتب طولی عالم به اندازه ی خودشون و متناسب با اون مرتبه ی که در اون هستن مظهر تفصیلی اسم جامع الله هستند.

اگه دقت کرده باشین ملاک نسبت دادن حقیقی چیزی به حق تعالی در موارد بالا اینه که اون چیز به نحوی از انحا مظهر اسم جامع الله باشه، حالا اگه چیز دیگه ای هم این ملاک رو برآورده کنه حقیقتا منسوب به حق تعالی است.

در این نگاه مثلا یه میز نه بصورت تک و برکنار از بقیه ی اجزای عالم یا برکنار از بقیه ی اجزای عالم طبیعت، بلکه از این جهت که جزیی از کل عالم یا جزیی از عالم طبیعته منسوب به حق تعالی است. در نگاه کل نگرانه، اجزای کل عالم یا یه مرتبه ی کلی عالم(مثلا عالم طبیعت) چنان بهم پیوسته اند که حذف یه جز کوچک و بی ارزش از این مجموعه به قیمت حذف کل اون مجموعه تموم میشه و صرف نظر کردن از یه جز کوچک و بی ارزش مستلزم صرف نظر کردن از کل اون مجموعه است. انشاالله در ادامه با استفاده از بحثی در علیت این بهم پیوستگی و ملازمه رو بازترش می کنم...


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:جمعه 9 تیر 1391 | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(33)

جمعه 26 خرداد 1391  10:17 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


در ادامه ی مباحث قبلی؛ در پستای قبلی صحبت از مراتب کلی وجود و عوالم کلی شد، در ادامه هم اشاره ای به این مسئله میشه، اگر چه این بحث برای ما موضوعیت نداره ولی برای مزید فایده بد نیست که توضیحی در این زمینه داده بشه:


«در نظر اهل معرفت عالم به سه مرتبه ی کلی تقسیم میشه، پایین ترین مرتبه همین عالم ماده است که هم جسمانیه یعنی در سه جهت امتداد داره و هم متغیر و زمانمنده، گونه ای از تغیر که زمینه ی فساد و نابودی بعضی موجودات رو هم فراهم می کنه، مثلا یه مداد در عالم ماده رو در نظر بگیرید، شما می تونید اون رو بشکنید و به دو نیمه تقسیمش کنید، بدن مادی ما در عالم ماده قرار داره...، مرتبه ی بعدی عالم مثال یا ملکوته، عالم مثال هم مثل عالم ماده جسمانیه و غیر از امتداد کیفیاتی مثل رنگ و بو و ... هم در اون وجود داره ولی تغیری از نوع تغیر عالم ماده که بحثش در بالا رفت در اون وجود نداره، برای تقریب به ذهن یه مداد رو تخیل کنید، حالا اون رو در ذهنتون به دو بخش قسمت کنید، اگه دقت کنید می بینید که شما اون مداد خیالی رو به دو قسمت تقسیم نکردید، بلکه اون مداد خیالی زمینه ساز شد تا دو تا نیمه رو تخیل کنید، اهل معرفت معتقدن که ما غیر از بدن مادی یه بدن مثالی هم داریم، خود عالم مثال به دو بخش تقسیم میشه، عالم مثال منفصل که مستقل از ماست و ممکنه در بعضی خوابها یا مکاشفات به اون راه پیدا کنیم، و عالم مثال متصل که قائم به ماست و از جمله موطن اون مدادیه که تخیل کردید...، مرتبه ی بعدی، عالم مجردات تام یا جبروته که نزدیک ترین عوالم به حق تعالی است، در عالم مجردات تام نه تغیر وجود داره و نه امتداد و بقیه ی عوارض جسمانی مثل رنگ و بو و ...، حداقل برای بعضی از ما، مرتبه ی اعلای روح در عالم جبروت قرار داره، البته هر کدوم از عوالم ملکوت و جبروت باز به نوبه ی خودشون مراتب خاصی دارن و ...»


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(32)

جمعه 19 خرداد 1391  11:12 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


از جمله در پستای 17 تا 22 راجع به معنای درست اختیار صحبت شده، در اونجا از تمثیل تایپ کردن و شخص تهدید کننده و همینطور تمثیل دایره و... استفاده شده، شکل پایین به فهم اون پستا کمک می کنه. البته دوستان توجه دارن که تمثیل از یه جهت مقربه(نزدیک کننده) و از یه جهت مبعد(دور کننده)، این تمثیل هم مثل همه ی تمثیل های دیگه باید در چارچوب اون مباحث لحاظ بشه تا به روشن شدن اون مباحث کمک کنه:



نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:پنجشنبه 25 خرداد 1391 | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(31)

جمعه 12 خرداد 1391  10:05 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


رویه ی خود من در بحث های حضوری اینه که برای انتقال بهتر مطالب به کرات از شکل استفاده می کنم که خیلی خوب هم جواب میده، و اگه اون شکل ها نباشه خیلی اوقات اونطور که باید و شاید مطلب منتقل نمیشه.
عجالتا تا حدی که فرصت کنم در نظر دارم که قبل از اینکه بحث های باقی مونده ی تاپیک رو تکمیل کنم، برای بعضی از مباحث این تاپیک این کار رو انجام بدم...


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(30)

جمعه 5 خرداد 1391  09:51 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


در صحبت با یکی از دوستان هم مطالبی مطرح شد که نقل قول بخشی از اونها خالی از فایده نیست:


«...در بحث از معنای درست اختیار، گاهی منظور معنای هستی شناختی عام اختیاره، که در اون هر چه عمل موجودی تطابق بیشتری با طبیعتش داشته باشه و از ناحیه ی عواملی در عرض خودش اکراه نشه آزادتره و برعکس. در اینجا حتی این قید که این موجود باید حداقل آگاهی ای در سطح آگاهی انسان یا جن داشته باشه هم نیومده. گاهی هم منظور معنای هستی شناختی خاص تری از اختیاره، که بیشتر برای مصرف در بعضی مباحث اخلاقی ایجاد شده، در این معنا، این قید هم هست که اون موجود باید حداقل از سطح آگاهی ای مثل آگاهی انسان یا جن برخوردار باشه. یه نکته ی مهم هم اینکه اختیار غیر از این دو معنای هستی شناختی یه معنای اخلاقی هم داره و نباید اینها رو با هم قاطی کرد، که فعلا نیازی به بحث از اون نیست...»

«
...فعلا و عجالتا، به نظرم میشه تسخیر رو به چند نوع تقسیم کرد: یکی تسخیر از ناحیه ی علت هستی بخش شی که در طول اون شی است، از این جهت که علت هستی بخش اون شی است(که فعلا بهش میگیم تسخیر طولی)، و دیگری(رو اسمشو میذاریم) تسخیر عرضی، که از ناحیه ی اموری غیر از علت هستی بخشه(اگه حیث هستی بخشی علت هستی بخش اون شی رو هم لحاظ نکنیم، از این نظر، علت هستی بخش هم در این دسته قرار می گیره)(به نظر می یاد اموری هم که در مرتبه ی قبل از مرتبه ی شی قرار دارن ولی علت هستی بخش اون شی نیستن(یا از این جهت لحاظ نمیشن) اگه هم بخوان تاثیری در شی بذارن یا باید این کار رو از طریق خلق عواملی در عرض اون شی انجام بدن و یا از طریق تاثیر خاصی در علت هستی بخش اون). با توجه به معنای درست اختیار، تسخیر علت هستی بخش که منافاتی با اختیار نداره، چون علت هستی یه شی اصل هستی اون شی(که دارای یه شاکله و طبیعت خاصیه) رو افاضه می کنه (البته این شاکله و طبیعت چیزی غیر از اون شی نیست، بلکه خود اون شی است). اما تسخیر عرضی هم دو حالت داره، یا همسو با طبیعت شی تحت تسخیره یا غیر همسو، تسخیر عرضی همسو، با آزادی اون شی همسوست، ولی تسخیر عرضی غیر همسو آزادی اون شی تحت تسخیر رو محدود می کنه...»


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(29)

جمعه 29 اردیبهشت 1391  10:31 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


سوال یکی از دوستان:

«
برداشت من از این متن شما این بود که ما در انتخابهای خود تحت تأثیر علتها هستیم ، علتها هستند که نوع و نحوه انتخاب ما رو تعیین می کنند، نکته دوم هم اینه که ما تحت تأثیر شاکله مرکزی هستم که این شاکله هم از پیش تعیین شده هست ، پس نتیجه می گیریم که ما مجبور هستیم !!!!!! و تحت تأثیر شاکله مرکزی و علتها انتخاب می کنیم ........
خب اگر اینجور باشه دیگه در روز جزا من دستم بازه و به خدا می گم ، خدایا من تحت تأثیر علتها و شاکله مرکزی از پیش تعیین شده ، این انتخاب رو کردم و نباید منو مواخذه کنی ، چون مجبور بودم»


پاسخ حقیر:

«قطعا ساز و کار انتخابای ما هم یه ساز و کار علییه، ولی نکته ی مهم اینه که این شاکله ی مرکزی هم جزئی از این ساز و کار علییه، نکته ی مهم دیگه اینکه این شاکله چیزی غیر ما نیست، بلکه خود ماییم. در عبارتی که گفتید "پس نتیجه می گیریم که ما مجبور هستیم ..." بستگی داره که منظورتون از جبر و اختیار چی باشه، اگه منظورتون از مجبور بودن اینه که ما به معنای عرفی کلمه مختار نیستیم، بله ما به این معنا مختار نیستیم و مجبوریم، اصلا این معنا از اختیار محاله، یعنی اینطور نیست که ما می تونستیم صاحب چنین اختیاری باشیم ولی حالا نیستیم بلکه این معنا از اختیار اصلا محاله. میشه به این گفت جبر درونی، یعنی ما بدلیل نحوه هستی خاص و ساختار خاصی که داریم ضرورتا یه نحوه عمل خاص داریم که (در تحلیل نهایی) غیر از اون هم ممکن نیست، ولی باز هم باید تذکر بدم که این شاکله و ساختار و این نحوه هستی خاص چیزی غیر خود ما نیست بلکه خود ماییم. الگوی کلی این بحث در مورد حق تعالی هم صادقه و در معنای درست اختیار، حق تعالی در بالاترین مرتبه ی آزادی قرار داره. در اون مقامی که حق تعالی هست هیچ چیزی نه مافوق او (راجع به اکراه امور در طول یه چیز در پستای قبلی توضیحاتی اومده) و نه در کنار او نیست که بخواد اونو به کاری اکراه کنه، و او به تمامه هر آنچه رو که دوست داشته باشه و اقتضای ذات اقدسش باشه انجام میده، اما در تحلیل نهایی غیر از اون هم ممکن نیست (که البته روشنه که این مطلب با این معنا از قدرت که در اون با صرف لحاظ صفت قدرت گفته میشه قدرت خداوند به هر مقدور (و امر ممکن بذاتی) تعلق می گیره منافاتی نداره و این بحث دیگه ایه، هکذا این مطلب در کلیت خودش در مورد این معنا از قدرت در انسان هم جاریه...). توضیح مبسوط این مطالب در پستای قبلی اومده. راجع به بحثی که در باب عدل الهی مطرح کردید هم من مفصل بحث کردم، اون مطالب رو مطالعه بفرمایید اگه باز مطلبی بود من در خدمتم»


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:شنبه 13 خرداد 1391 | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(28)

جمعه 22 اردیبهشت 1391  10:55 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


با توجه به مطالب پست قبلی، هر مرتبه ای از مراتب طولی وجود که در اون با شرور مواجهیم در زمره ی حالت خیر کثیر و شر قلیل قرار می گیره. با توجه به حکمت و رحمت الهی، حق تعالی چنین عوالمی رو هم به نوبه ی خود و در بهترین شکل اون اراده می فرماید، چرا که صرف نظر کردن از خیر و مصلحت کثیر بخاطر شر و مفسده ی قلیل با حکمت و رحمت الهی در تعارضه. اما در اینجا ممکنه چند سوال مطرح بشه. مثلا اینکه نمی شد در عالمی مثل عالم ما همین شر قلیل هم در کار نبود؟ یا حداقل شرور اون کمتر بود؟


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:شنبه 13 خرداد 1391 | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(27)

جمعه 15 اردیبهشت 1391  09:52 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،

(نقل قول:) «حالا ممکنه کسی بگه که، من می پذیرم که شرور امور وجودی نیستن که نیاز به خالق داشته باشن، ولی بالاخره چطور خداوند که خیر و رحمت مطلقه عالمی آفریده که در اون امور شر و نامطلوب وجود داره(موجوداتی که گرفتار شر هستند، از این جهت که گرفتار شر هستند)؟»

در پاسخ به این سواله که به بحث خیر کثیر و شر قلیل می رسیم. دوستان توجه کنن که در اینجا ما با تبیین این مرحله از بحث شرور نمی خوایم نشون بدیم که حق تعالی حکیم و رحیمه، بلکه از این بحث که حق تعالی به نحو اطلاق واجد همه ی کمالات از جمله حکمت و رحمته گذشتیم و این مطلب در اینجا مفروضه، کاری که در اینجا می خواهیم بکنیم اینه که نسبت این حکمت و رحمت مطلق رو با بحث شرور روشن کنیم. در این رابطه پنج حالت رو میشه در نظر گرفت. یا یه مرتبه ی کلی از مراتب عالم(مثلا عالم طبیعت که در طول عوالم دیگه است، اصطلاح نسبت طولی و عرضی در پستای قبل توضیح داده شد) خیر محضه و هیچ شری در اون نیست یا خیر اون بیشتر از شرشه یا خیر و شر اون مساویه یا شر اون بیشتر از خیرشه یا هم شر محضه و هیچ خیری در اون نیست. حالتی که شر محض باشه(صرف نظر از اینکه فی نفسه ممکن هست یا نه) و حالتی که شر اون بیشتر از خیر اون باشه، با حکمت و رحمت حق تعالی در تعارضن و متعلق اراده ی الهی واقع نمی شن. از منظر حکمت و رحمت الهی ایجاد عالمی هم که در اون خیر و شر مساویه مستلزم ترجیح بلامرجحه بنابراین این شق هم متعلق اراده ی الهی واقع نمیشه. اما حالت اول که خیر محض بود و هیچ شری در اون نبود(بعد از اثبات امکان وقوعی اون)، بنا به حکمت و رحمت حق تعالی، به نوبه ی خودش و در بهترین شکل خودش ایجاد شده، یعنی بنا به حکمت و رحمت الهی(در مراتب بالاتر هستی) عالم یا عوالمی هست که خیر محضه و هیچ شری در اونا نیست. این حالت هم برای ما موضوعیت نداره. می مونه حالتی که خیر اون بیشتر از شرش بود...


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:شنبه 13 خرداد 1391 | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(26)

جمعه 8 اردیبهشت 1391  10:44 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


قبل از پاسخ به سوال بالا بد نیست با توجه به نقل قول پایین نکته ای راجع به عدل الهی طرح بشه:



(نقل قول:) «... این دلیل میگه که اگه شما این معنای عرفی اختیار رو نپذیرید با عدل الهی مشکل پیدا می کنید(مهمترین دلیلی هم که اون بزرگوار بنده رو مورد عنایت قرار دادن و فرمودن این حرف کفر محضه همین بود )، این دلیل میگه که این چه جور عدلیه که خدا یه عده شقی رو با یه شاکله ی خاص بیافرینه و بعد اونا هم با اون شاکله ی خاص ضرورتا انتخابای خاصی داشته باشن و فقط فقط هم بتونن همون انتخابا رو داشته باشن بعد هم خدا بخاطر این انتخاباشون اونا رو مجازات کنه؟»


دوستان توجه کنن که عدل الهی در اینجا به معنای تناسب بین عمل شخص و پاسخ حق تعالی به اونه که در مجازات شخص شقی هم چنین تناسبی وجود داره، به نظرم تنها تعریف ممکن و معقول راجع به عدل الهی که با این بحث تناسب داره همینه، دوستان می تونن تعریف دیگه ای پیشنهاد بدن(اگه اصلا تعریف دیگه ای متناسب با این بحث وجود داشته باشه ) ولی باید توجه کنن که این تعریف حداقل باید ممکن باشه و مثلا مستلزم امر محالی مثل معنای عرفی اختیار نباشه، در تناسب باید دو چیز وجود داشته باشه یعنی تناسب تناسب بین دو چیزه، وقتی فقط یه چیز داریم تناسب مطرح نیست، بنابراین وقتی خداوند یه انسان شقی رو با یه شاکله ی خاص خلق می کنه(که البته این فقط مربوط به اولین لحظه ی پیدایش اون شخص نمیشه بلکه تا وقتی که اون شخص وجود داره هر لحظه نیازمند به حق تعالی است و حق تعالی لحظه به لحظه هستی اونو افاضه می کنه) بحث عدل مطرح نیست، چرا که خداوند اصل شاکله ی اون شخص شقی رو ایجاد می کنه و اصل هستی اون رو افاضه می کنه و قبل از اون چیزی وجود نداره که حالا بخوایم بحث تناسب اون چیز اول با چیز دوم رو مطرح کنیم، بعد از ایجاد اون شخص، متناسب با اعمال اون شخص، حق تعالی باهاش برخورد می کنه و این عدله...


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:شنبه 13 خرداد 1391 | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(25)

جمعه 1 اردیبهشت 1391  09:38 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


برای اینکه بحث شرور بهتر پیش بره بهتره اونو به چند بخش تقسیم کنیم، در عالم که مخلوق حق تعالی است چیزایی هست که از نظر ما شره، اموری مثل درد و رنج و ...، این امور فی نفسه شر هستند اگر چه ممکنه در کنار امور دیگه یه کل و یه مجموعه رو تشکیل بدن که اون مجموعه و کل در مجموع خیر باشه. حالا این سوال مطرح میشه که آیا خداوند که خیر و رحمت مطلقه، این امور شر رو خلق کرده؟، در پاسخ به این سوال بعضی به یه مبدا و خالق شر در کنار یه مبدا و خالق خیر قائل شدن(مثلا آیین مانوی)، این افراد فک می کردن که امور شر هم یه سری امور وجودی هستند که نیاز به خالق دارن، از طرف دیگه فک می کردن که اگه خداوند خالق این امور شر باشه نمی تونه خیر و رحمت محض باشه، به خاطر همین هم به یه مبدا و خالق شر در کنار خداوند متعال که خیر محض بود قائل شدن، خداوند به عنوان خالق خیر فقط امور خیر رو آفریده و اون خالق شر هم امور شر رو ...


اشکال این دسته این بود که فک می کردن که امور شر یه سری امور وجودی هستن، در حالیکه اگه دقت کنیم می بینیم که شر در جاییه که موجودی نوعا می تونه کمالی رو داشته باشه ولی الان اون کمال رو نداره، حتی درد و رنج هم از این جهت که درد و رنجه به یه امر عدمی برمی گرده، درد بواسطه ی چیزی نامتناسب با طبیعت شخص بوجود می یاد، رنج آور بودن اون چیز نه از اون جهته که اون چیز فی نفسه برای خودش یه امروجودیه، بلکه از این جهته که اون چیز با طبیعت اون شخص تناسب نداره، پس شر بودن درد و رنج هم به یه امر عدمی برمی گرده( یعنی عدم تناسب، خود تناسب یه امر وجودیه)، در مورد شرور دیگه هم اگه دقت بشه شر بودن اونا به یه امر عدمی برمی گرده، در اصطلاح فلسفی شرور عدم ملکه هستن، عدم ملکه، نبودن اصل یه شی مثلا نبودن روح انسان نیست، بلکه نبودن کمالیه که اون شی نوعا می تونست اون کمال رو داشته باشه ولی الان نداره، مثلا نابینایی برای انسان عدم ملکه است، یه انسان نوعا می تونه بینا باشه ولی این شخص به دلایلی الان بینا نیست، البته بعضی چیزا هم هست که ما نوعا می تونیم اونا رو داشته باشیم ولی الان نداریم و خیلی از ما هم نداشتن اونو شر محسوب نمی کنیم، مثلا خیلی از ما ندونستن اینکه در فلان قسمت فلان ستاره چه اتفاقی داره می افته رو شر حساب نمی کنیم با اینکه بنا به تعریف بالا ندونستن چنین چیزی برای ما یه شره، اگه کسی بخواد چیزایی شبیه این از زمره ی امور شر بیرون باشن باید تبصره هایی به اون تعریف اضافه کنه که فعلا نیازی به بحث از اون نیست...

با توجه به این مقدمه شرور امور عدمی هستند(به معنایی که گذشت) و امور وجودی نیستن که نیاز به خالق داشته باشن، بلکه همین که موجودی آفریده بشه که از بعضی کمالات محروم باشه کمالاتی که الان نوعا می تونست اونا رو داشته باشه، همین محرومیت از این کمالات برای اون موجود شره، و با مسامحه و به تعبیر مجازی این امور شر هم بواسطه ی تحقق اون موجود تحقق پیدا می کنن...

حالا ممکنه کسی بگه که من می پذیرم که شرور امور وجودی نیستن که نیاز به خالق داشته باشن، ولی بالاخره چطور خداوند که خیر و رحمت مطلقه عالمی آفریده که در اون امور شر و نامطلوب وجود داره(موجوداتی که گرفتار شر هستند، از این جهت که گرفتار شر هستند)؟


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:شنبه 13 خرداد 1391 | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

سرالاسرار؛ مباحثی پیرامون وحدت وجود و ملحقات و ضمائم آن(12)(پست آخر)

سه شنبه 15 فروردین 1391  08:05 ب.ظ

نوع مطلب :سرالاسرار؛ مباحثی پیرامون وحدت وجود و ملحقات و ضمائم آن... ،


در ادامه ی مباحث قبلی جا داره به بحث وجود مستقل و رابط صدرالمتالهین(ره) هم اشاره ای کنیم، این بحث از شریف ترین مباحث حکمت متعالیه است و با اون علیت به تشأن و تجلی تبدیل میشه و حکمت متعالیه از وحدت تشکیکی وجود و تشکیک در وجود به وحدت شخصی وجود و تشکیک در مظاهر وجود منتقل میشه، برای اطلاع بیشتر در این باره می تونین به عنوان نمونه به کتاب خوب آقای عبودیت، نظام حکمت صدرایی مراجعه کنین...


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:چهارشنبه 30 فروردین 1391 | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، وحدت وجود ، عرفان ، فلسفه ، اکهارت ، ابن عربی ،

سرالاسرار؛ مباحثی پیرامون وحدت وجود و ملحقات و ضمائم آن(11)

سه شنبه 8 فروردین 1391  11:28 ب.ظ

نوع مطلب :سرالاسرار؛ مباحثی پیرامون وحدت وجود و ملحقات و ضمائم آن... ،


«... بدین ترتیب، کل عالم کبیر، به عنوان مظهر تفصیلی اسم جامع الله، در حد قابلیت خود، منسوب به الله تعالی است. حقیقت محمدیه نیز که، بنا به یک تقریر، اولین تعین رتبی نفس رحمانی است، به عنوان مظهر اجمالی اسم جامع الله(اجمالی در نسبت با عالم کبیر)، در حد قابلیت خود، منسوب به الله تعالی است. به اعتقاد عرفایی چون ابن­ عربی، عنوان انسان کامل در وهله ی اول و اصالتاً از آن همین حقیقت محمدیه است و بر انسان­ های کامل فردی تا آنجا که مظهر [خاص] او هستند اطلاق می­ شود.(جهانگیری، 1383، صص 436-451.) این انسان­ های کامل فردی نیز تا آنجا که مظهر اجمالی اسم جامع الله هستند، و در حد این مظهریت، منسوب به او هستند. همینطور هر یک از دیگر مراتب کلی مادون حقیقت محمدیه نیز، که در حد قابلیت مرتبه ی خود به نوعی مظهر خاص اسم جامع الله هستند، در حد قابلیت خود، منسوب به الله تعالی هستند. مثلاً کل عالم طبیعت به عنوان یک کل واحد و یکپارچه و بهم ­پیوسته، در حد قابلیت این مرتبه، منسوب به الله تعالی است. بطور کلی هر آنچه که بتوان آن را به نوعی مظهر خاص اسم جامع الله دانست. هر یک از مظاهر خاص اسماء جزئی نیز، نه فی­ نفسه، که از حیث اندماج در مظهری از مظاهر خاص اسم جامع الله، و در حد قابلیت، منسوب به الله تعالی هستند...»

...............................................
-جهانگیری، محسن، محیی­ الدین ابن ­عربی: چهره ی برجسته ی عرفان اسلامی، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، چاپ پنجم، 1383.


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، وحدت وجود ، عرفان ، فلسفه ، اکهارت ، ابن عربی ،

سرالاسرار؛ مباحثی پیرامون وحدت وجود و ملحقات و ضمائم آن(10)

سه شنبه 1 فروردین 1391  09:47 ب.ظ

نوع مطلب :سرالاسرار؛ مباحثی پیرامون وحدت وجود و ملحقات و ضمائم آن... ،


«... تقریر بهتر اشکال اینست که بگوییم اکهارت در اینجا، بر خلاف رویه­ ای که از او در بحث از کیفیت خلقت دیدیم، بجای نگاه کل­ نگرانه نگاهی جزءنگرانه اختیار کرده است. نگاه کل نگرانه مساله ی مهمی است که بدون آن برخی از مباحث نظیر مسأله ی شرور یا همین بحث تسلیم و رضا در برابر قضای الهی تبیین شایسته ­ای نخواهند یافت.

خداوند متعال عالم را به عنوان یک کل واحد و یکپارچه و بهم ­پیوسته اراده کرده است، کلی که اجزاء آن بنا به ضرورت علی و معلولی در نسبت با یکدیگر وجوب بالقیاس­ الی ­الغیر دارند و صرف ­نظر کردن از حتی یک جزء حقیر آن مستلزم صرف­ نظر کردن از کل آنست. در اینجا، آنچه حقیقتاً منسوب به حق تعالی است، کل عالم است، و یک جزء این عالم نه فی­ نفسه و برکنار از دیگر اجزاء، بلکه یا از آن حیث که متجانس با این کل است، و یا از آن حیث که جزئی ضروری از این کل است، منسوب به حق تعالی است.
به تعبیر بهتر، و با استفاده از ادبیات عرفان اسلامی، نسبت دادن حقیقی تعینات به الله تعالی می بایست بواسطه ی مظهریت «خاص» نسبت به اسم جامع الله باشد، بدین ترتیب که یا خود آن تعین به قوت و ضعف مظهر «خاص» اسم جامع الله باشد و یا اینکه از حیث اندماج در چنین تعینی لحاظ شود. تعبیر مظهریت «خاص» نسبت به اسم جامع الله از آن رو بود که مظهریت اسم جامع الله بواسطه ی مظهریت «خاص» یک اسم جزئی خارج شود...»


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، وحدت وجود ، عرفان ، فلسفه ، اکهارت ، ابن عربی ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(24)

جمعه 26 اسفند 1390  09:32 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


با توجه به مباحث قبلی، اولین لحظه ی بوجود اومدن یه شخص شقی رو در نظر بگیریم، این شخص در این اولین لحظه ی پیدایشش یه شاکله و ساختار مرکزی خاصی داره که انتخابش نکرده و بهش داده شده و فرد براساس این شاکله ی داده شده و عوامل دیگه ی بیرون این شاکله (که (در تحلیل نهایی) چینشی از عوامل غیر از این چینش هم ممکن نبود) ضرورتا انتخاب خاصی می کنه که(در تحلیل نهایی) غیر از اون هم ممکن نبود و (باز در تحلیل نهایی) انتخابی غیر از اون هم نمی تونست بکنه و هکذا انتخابای بعدی، تا در نهایت شخص تنها مسیر پیش روش در زندگی رو رقم می زنه و در نهایت هم به اون پایان شقاوت آمیز مبتلا میشه، این مسئله خودش یکی از شرور عالمه و تبیین نهایی اون هم منوط به تبیین شرور بطور کلیه، بنابراین در این مرحله باید به بحث شرور بپردازیم...


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،

سرالاسرار؛ مباحثی پیرامون وحدت وجود و ملحقات و ضمائم آن(9)

سه شنبه 23 اسفند 1390  10:33 ب.ظ

نوع مطلب :سرالاسرار؛ مباحثی پیرامون وحدت وجود و ملحقات و ضمائم آن... ،


با توجه به
بعضی ملاحظات، شاید آوردن این مطالب هم خالی از فایده نباشه، سه پست آتی پشت سر هم هستند...


«... اکهارت در دو بند از بندهای بیانیه ی محکومیت خود می­ گوید: «[بند 14:] انسان خوب باید چنان اراده ی خود را با اراده ی الهی هماهنگ کند که هر آنچه مرید خدا باشد مرید او نیز باشد. و چون به یک معنا خداوند اراده کرده است که من گناه کنم، من نباید آرزوی برکناری از گناهان را داشته باشم. این، توبه ی حقیقی است.» «[بند 15:] اگر شخصی مرتکب هزاران گناه مهلک شده باشد، و اگر آن شخص بخواهد کار درست را بکند، نباید آرزو کند که ای کاش مرتکب آنها نشده بود.»(Walshe, 1992, vol.1, p.xlix)
ممکن است اشکال شود که اکهارت در اینجا میان اراده ی تکوینی و تشریعی حق تعالی خلط کرده است. می­ توان به این اشکال چنین پاسخ داد که بحث اکهارت در اینجا ناظر بر تسلیم و رضا در برابر اراده ی تکوینی حق تعالی است. از سوی دیگر، اراده ی تکوینی و تشریعی هر دو آبشخور واحدی دارند و آن حکمت الهی است، از این رو، آنچه که به نحو حقیقی متعلق اراده ی تکوینی حق تعالی باشد نیز حکیمانه خواهد بود و لذا می­ بایست متعلق تسلیم و رضا باشد...»

................................................
Walshe, M.O’C., Meister Eckhart; Sermons and Treatises, Vol.1, USA, Element Books LTD, 1992


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، وحدت وجود ، عرفان ، فلسفه ، اکهارت ، ابن عربی ،

نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی(23)

جمعه 19 اسفند 1390  10:42 ب.ظ

نوع مطلب :نسبت اختیار انسان و امور شر با برخی اوصاف الهی... ،


ما تا اینجا معنای عرفی ولی نادرست اختیار رو نقد کردیم و همینطور راجع به معنای درست اختیار از حیث هستی شناختی و اخلاقی هم بحث کردیم، به نظر من تنها راه تبیین بعضی جهات بحث اختیار انسان(بحث اختیار و لوازم اون در مورد افراد شقی) جز با تبیین بحث کلی تر شرور در عالم ممکن نیست(افراد شقی و پایان شقاوت آمیز اونا هم جزئی از شرور عالمه)، بد نیست ادامه ی بحث رو راجع به عدل الهی پیگیری کنیم، برا این کار چشمداشتی هم به دلیلی که از عدل الهی برای معنای عرفی اختیار استفاده می کرد داریم:

«این دلیل میگه که اگه شما این معنای عرفی اختیار رو نپذیرید با عدل الهی مشکل پیدا می کنید (مهمترین دلیلی هم که اون بزرگوار بنده رو مورد عنایت قرار دادن و فرمودن این حرف کفر محضه همین بود )، این دلیل می گه که این چه جور عدلیه که خدا یه عده شقی رو با یه شاکله ی خاص بیافرینه و بعد اونا هم با اون شاکله ی خاص ضرورتا انتخابای خاصی داشته باشن و فقط فقط هم بتونن همون انتخابا رو داشته باشن بعد هم خدا بخاطر این انتخاباشون اونا رو مجازات کنه؟»


نوشته شده توسط: سید ضیاء | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

برچسب ها: خدا ، انسان ، فلسفه ، کلام ، اختیار ، آزادی ، جبر ، شر ، قضا ، قدر ، حکمت ، رحمت ، عدل ،
  • تعداد کل صفحات:3  
  • 1  
  • 2  
  • 3